Friday, January 14

click on the title to hear the poem read
There's an english translation here

Ligbeeld met bloedlip

[haakzang in traandichterssteek]


I

Waarom niet op een zaterdag: een sjokkende speedboot
knikt & knipt het vijverwater door waarachter
de vaalzwart berubberde, de meerman in paradetenue
voor zijn beparelmoerde paradetje de plakjes grijs de lucht
inscheurt, zijn goudhuid meesterlijk ontplooit
& schreeuwt & hebbetrots zijn stralen laat
éénbenig langs de einder stromen.

Hoe grieks niet & glad, hoe niet azuurblauw doorspekt
het vlijmen, de gletscherschilfers, de mesbladen gespuwd
hoe heldhaftig ik likkende
aan mijn lippen lig, - net nog & nu al
op het vlies te dun rond een knelpunt
gespannen het gat in. Knak.
Wie kan er anders? Zelf
doe ik niets.



II

Haar oog in ben ik oog in oog in haar
& samen vult dat wel je monitor
maar is het al bij al wel beter?

De woorden paren al:
venusbuik - spierkransverrukking,
wimpertrilling - aanbouwvergunning,
halsvleugeltinten ach foutmelding:
welke paljas gaan in dit hoogst verfijnde
lijnenspel straks je glijbenen nog
in zinsverstrengelingen knechten?
wie wordt er dan tot roerloos op vingermassa's
drijvend lijk geslagen bij je afdronk, tot
de huidige heer zwemmer van marmer? Ha!

wasemt ze treiterend inhaalbaar
het ingedrongene in kauwbrokjes
uit, integer & katterig de nieuwste
wondertwijgjes in diepten beroerende:

(de tijd moet je weten is bij stilstand een ware
boerenpsalm op de bühne, linkskop, rechtskop,
alles einfach, recht op de blos af
rond de slaande wonde die die neus is die
hevig om zich heen slaande die in die
vijver zwaant als zwaan
zwaan zwaan zwaan)

niemand treft blaam.


III

Tegen de vlakte
ja leg maar de korstlip,
de zweerdij, de krampvoet, het ijlhoofd &
hak steunbeen hak voor het nakende
laag na laag afknagende

zonlicht.

29/12/2004-31/12/2004

NKdeEBlog (Schrijf- & plakfabriek)
Van goddelijke dementie oorzaak en gevolg

Dat ene oog van je is bij herhaling
voor het nachtmassief geschapen,
& vermoedelijk een eindeloze rij
is het heelal daarin,
van 1 op 1 geplakt dezelfde
onaflijnbaar duistere vormen,

met de kleinste uitsparing
weerspannig behouden
voor de schemerige pluimage
van de gierig zwijgende
merel op het natte gras
& de wolken met kerkplein
daaronder.

Ik hou je handje vast
tot er wordt geknikkebold
& onze afvallige hoofdjes
wegglibberen, smosjes groen
& grijs & donker bij het groen
in de groenbak.

Er komt niks meer in
verder, elke tel
is als een spiegel
ondoordringbaar & van dit kijken

een gevolg.

9/01/2005
Deze entries zijn dubbels van dv's 'echte' NKdeE blog op ViLTNET